Το Θεατρικό Εργαστήρι Μεσσήνης ανέβασε το έργο “Η Κόμισσα της Φάμπρικας” των Πρετεντέρη- Γιαλαμά, το 2011 σε σκηνοθεσία Κ. Γκέκα.
Ο Κ. Πρετεντέρης γεννήθηκε το 1926 και έφυγε το 1978. Στα δεκαεννιά του χρόνια έγραφε θεατρικές επιθεωρήσεις με το Γιώργο Οικονομίδη που είχαν μεγάλη επιτυχία στο ραδιόφωνο.
Από το 1960 μέχρι το 1962 μόνος πια, γράφει για το ραδιόφωνο “το ημερολόγιο ενός θυρωρού”, “τα καθημερινά του καθημερινού” με τον Δημ. Χορν, καθώς και το “Νυφικό κρεβάτι” με τον Δημ. Χορν και την Έλλη Λαμπέτη. Ο Ασημάκης Γιαλαμάς που γεννήθηκε στην Άνω Μέλπεια Μεσσηνίας το 1913 υπήρξε δημοσιογράφος, αρθρογραφώντας σε όλες τις έγκυρες εφημερίδες της Αθήνας καθώς και θεατρικός συγγραφέας. Με το θέατρο άρχισε να ασχολείται από το 1940 στο χώρο της σάτυρας μα και της πρόζας. Τα σημαντικότερα των έργων του σε συνεργασία με τον Κ. Πρετεντέρη είναι: “Μιας πεντάρας νιάτα”, “Η κόμισσα της φάμπρικας”, “Δεσποινίς διευθυντής”, “Ένας ιππότης για τη Βασούλα” κ.α. Με αυτά τα έργα δημιούργησαν ένα γονιμότατο κωμωδιογραφικό δίδυμο που για πολλά χρόνια κυριάρχησε στο θεατρικό χώρο.
Ο Γιαλαμάς έλεγε για το συνεργάτη του: ” Ο Κ. Πρετεντέρης ήταν κάτι παραπάνω από αδερφός. Και φυσικά ήταν η ψυχή και το πνεύμα που καταθέταμε από κοινού στο θεατρικό μας χειρόγραφο”. Όμως δεν θα μπορούσε κανείς να μη λάβει υπ΄ όψιν του τα τόσο σημαντικά στοιχεία που αναφέρει για το περιεχόμενο, τη μορφή και το ύφος των έργων τους ο Μάριος Πλωρίτης, που το δίδυμο Γιαλαμάς- Πρετεντέρης, με όλους τους αιματηρούς κλυδωνισμούς που πέρασε ο τόπος της δεκαετίας του ΄50 και του ΄60, πολέμους, κατοχή, εμφύλιο και στη συνέχεια την τσιμεντοποίηση της Αθήνας, το γιαλαντζί εξευρωπαϊσμό της χώρας, έμοιαζαν να συμβαίνουν αυτά, όχι σ΄ εποχή αθωότητας, αλλά μίας κάποιας αγαθότητας. Φυσικά ήταν επαγγελματίες στο είδος τους επί σκηνής κι αυτό το επιβεβαίωσαν εμπράκτως χωρίς δισταγμό. Ύστερα από τις επισημάνσεις αυτές, ας έλθουμε στην “Κόμισσα της Φάμπρικας”, το έργο που θα σας παρουσιάσουμε σήμερα. Στην κόμισσα της φάμπρικας περιέχονται όλες αυτές οι αναφορές κι επισυμάνσεις της εποχής, όπου ο νεαρός αστυφύλακας βρίσκεται τσιμπημένος με τη πλούσια κοπέλα, τη Σοφία- Έφη όπου στην προσπάθειά της να βοηθήσει την αδερφή της για την επιπολαιότητά της να γράψει κάποια γράμματα στον πρώην εραστή της, μπαίνει στο διαμέρισμα κρυφά, αφαιρόντας τα γράμματα. Όταν όμως πηδάει από το παράθυρο, συλαμβάνεται από τον αστυφύλακα και ακολοθούν όλες οι κωμικοτραγικές σκηνές του έργου και το ειδύλλιο που πλέκεται ανάμεσά τους.
Μπορούμε να πούμε εδώ ότι στο έργο αυτό οι καταστάσεις μας θυμίζουν την απλότητα και αφέλεια των χαρακτήρων που ωθούν το θεατή να γελάσει και παράλληλα να προβληματιστεί με τις αναφορές της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης εκείνης της εποχής που μας οδηγεί μέχρι σήμερα.
Κώστας Γκέκας
Σκηνοθέτης
